Page 520

خورشید رویم میکشد از دهن چاه من سایه افتاده درین چاهم اسند دماغ است بس خاطر طرزی بر حلقه زلفت بود پشت پناهم جواب ظهوری در کابل گفته گر باردیکنا حسن دیدم بدیدن دهم چون شرم نظاره را جیب دریدن دهم زیر قدح او خمار انسان شمع سان پای بدامن کشم سر بریدن دهم نادید میکند رشته نظاره ام گریخت دیده را رخصت امدن دهم شب شمشیر او کر بسرم میکشد رقص چو بسمل کنم تن بطپیدن دهم شوق ز افسردگی پای بدامن کشید طبع جنون تاز را پای دویدن دهم دیده افلاک را سرمه بفرکان کشم او جهانیوندر اگر کشیدن دهم در پر عنقای زار صید معانی کنم گر تند و نظر بال پریدن دهم بر دهن غنچه من کوه بدخشان کشم خون جگر خسته را خون بمکیدن دهم خون جگرها چکوچون بصراحی شرب کر نفس ناله را نیش خلیدن دهم رو ددون همچنان حلقه صفت نانکی سلسله جبان شوم قد بخمیدن دهم طرز دگر ساز کرد محله طرزی بیا تا که بخشم عدو سرمه دیدن دهم جواب بیخود در کابل گفته بس بدار سینه هیهای دل برد است از جایم چو رنک رفته اوازی ندارد ماندن پایم یادینی اسیر بس هر جا میروم مردم بسان آه از خود بر کت نهادارد و نعضایم ندارام نشام مارا بسنگ شیشه جای بو مپرس از بخود بهایم مپرس از جوش دو دایم بک پیمانه ام رنک دو عالم فیتی جوشد پری بیرون دواند بسکرهای اوه صهبایم درون دردی مخمل ز غفلت چند میکردی برون دارو و صحن جلو با صد کو نه لیلایم بس کنجیر سفت نشناسم در نفس و ارم بطاق سینه جای دل بکندار ند مینایم