Page 521

در پرواز ضعیفهای دل غافل مشو ای گل چو شبنم دامن خورشید گردد طاعت جانم نطقش کر چه یک عالم هوس پروازه دارد ز چشم او بغیر از یک نکه نبود تمنایم زبان غنچه در کلزار با خود این سخن دارد بساط یک چمن چیدست با خویش می آیم ببزم وصل او از بیخودیها چون سپند آخر فغان این دل بیتاب طرازی کرد رسوایم بر دوش بیدل در کراچی گفته جمعیت دماغ پریشانی خودیم اینه دار حیرت حیرانی خودیم دستامید ما بندامت نمیرسد دندان کز یاس پشیمانی خودیم فرد مذهب فنا کردم انتخاب شعرب ضی دیده قربانی خودیم حرف فنای من بسخن جان تازه داد نقص کمال طرز خندانی خودیم مانم همان نقش نگین کج نوشته اند واژون طراز خط پیشانی خودیم دانسته ام که هیچ ندانسته ام بخود بقراط جهل دانش نادانی خودیم غرقم بحر معنی نفس در کشاکش است همچون حباب کشتی طوفانی خودیم جز رفت و آمد نفسم نیست دستگاه سامان کار میرو سامانی خودیم طعم کتاب کا کل شفقت جمع کرد شیرازه بند وضع پریشانی خودیم چون شخص عکس خود بخودم تارمی نیست امه ا یم و بخود حیرانی خودیم توحید کویم و بتلاش بت زریم حیران کار و بارسلمانی خودیم هر چند اد گم نرسیدم ز دست جهل طرزی نشان کوه سلیمانی خودیم در عین شباب در قندهار گفته خراب مست دو چشم سیاه جانانم بیا د زلف پریشان او پریشانم ز دوری قد بس غن دل مدامن ریخت که کرد رشک چمن گشت جیب و دامانم بزلف خم بخم یار تا دو چار شدم چو مار سر زده دایم بخویش میجانم در زلف