Page 519

۵۰۳ چسان با یاد شخص غیر در جان همنشین گردم همان بر خاطرش آیینه سان یک شخص میبافم بیا و دیدنش آئینه سان بر خویش حیرانم بغل وا میکند عکس رخ او را چنان در بر بوزن قدر تمکین گرچه چون کهسار سنگینم بعین سرخوشی مانند چشم یار بیمارم چو لا باشد تهی جیب من از اثبات الا الله چه حاجت اینکه ای ظالم بر آزارم کمر بندی ازان در کت کن گل همچو سکت بوده ام طرزی که من چون سایه از خود یک قدم دور امیدارم چه شد خود را بمان عکس بادی آشنا دارم باین بیطاقتی تاب تماشایش کجا دارم که من از شرم چون گلزار در ویش حیا دارم کنم تا بار خود بر دل سبک ذوق صدا دارم که روز و شب بزیر تیغ ابروی تو جا دارم ز بار خجلت هستی خود قد دو تا دارم که من جود دشمنی چون نفس سرکش در تقار که بر حسن ادا ز برگ گل آنجا دارم بر روش بیدل در کراچی گفته افروخته از حسن تو تا شمع نگاهم از خجلت تر دامنی خویش چگویم از حسن رخت کرده زبس کسب نزاکت چون خضر خط سبز توام عمر فزاید در دشت شب تار رخ روز نماید پیروی تو گر بر رخ گل چشم گشایم سدت میان من و تو این تن خاکی عشق تو به گردون مگوکب بسترم چون صبح کند نفس مرغ شکارست در دست ملامت شکم سنگ ملامت چون شمع بی جاه ز بس سوخت دماغم از شعله زند ماز ببرز نگاهم از جمعه چکد جای عرق شرم گواهم از سیر چمن ابله شد پای نگاهم از چشمه حیوان ده بهر عمر گیاهم در دامن خورشید خرد روز سیاهم برگشته خله چون ثمره در دنگاهم خرسنگ همین بینش است براهم در دامن شب جلوه کند مهر و ماهم از بسکه رسا پست ناله آهم شخص خجل مفعل عذر گناهم گلدسته بسبر شعله زد از حسرت جاهم نور چشمه