Page 518

۵۰۳ بلکه طرزی انفعال انشا پر مضمون کنم آب میگردم بمهر که شعر بیدل شندوم جواب شوکت در کراچی گفته چندان بپشت لعل تو از هوش میروم کز خود چو موج باده بصد جوش میروم عشبی که از سبب کسوت صفا در بزم پادشاه نمد پوش میروم از بسکه ریخت آن مره ام شدنه کلو چون مردمان چشم تو خاموش میروم تا در چشم مردم اهل نظر شدم برپشت پای دیده و خاموش میروم کوشد در تبداوج حزنم تا چون صدا بدل زده گوش میروم در جستجوی کوهر نایاب خویشتن از خود جواب مست بصد جوش میروم گر ذو شوم جو س که مفتم نمیخرد چون در بزور زر بدرگوش میروم کر لعت انجبین ز سرم هوش میبرد امروز کر رفته ز خود دوش میروم تا تند ہی زختش دل چاک چاک من همچون غبا بقد تو همد وش میروم در چشم مردمان نظر در میان چشم چون سزنه نگاه تو خاموش میروم زانست در ده که مرا کرم کرده است یکقدر جوشش انسر سر وش میروم از راه موج پی به کسر میبرم مدام از جانب سحر به بنا گوش میروم فیض سحر ز وصل شب تار یافتم از شیر خط بطرف بنا گوش میروم طرزی ز خود رسیده و در بسکر از صفا مانند موج بحر ز آغوش میروم از طبع خود در بیت المقدس گفته چنان داریم از شومی بر دوش حشم دادارم که من چون سایه در مژگان حرم ارحبان دارم بوی تنگ کهارنگ خون زندگی بکوشم بگلشن زبان چو کل نمک شات بی تفاداران خورشید انسنیم روز من روشن نمیگردد که من چون سا بیا خود تیره روز می زره ها دارم زاین بیتاب مردم چون سپند از جای بخیرم که من از حسن گرم یار آتش زیر با دارم