Page 517

۵۰۲ کارگاه هستی من جامه باف فانیت تار و پود این کتان از پرتو مه میکنم همچو شمع از زندگی در حرف عذر دل گذشت کز ترک کردن به این رشته کوته میکنم گرد می سر در گریبان تامل و اکشم یوسف معنی برون از قعر این چه میکنم این دل اگاه را تسلیم غفلت میدهم شخص معنی را چو غول از راه بیره میکنم دفتر هستی باور نگران دارد حساب یکی یکی را صد شمارم بث ده میکنم یکرد امبا سجده سان نقش جبین افتاده ام جبهه سائی پیکر پیش نگاه میکنم از لباس عاریت از بسکه دلتنگم چوک صبح میپوشم بیارد شام پس ده میکنم محرم راز دلم کی بانفس همدم شوم چون بدربان می نشینم صحبت یه میکنم در ره یاد خیال ان بت محمل نشین در رواق چشم روشن طرح خرگه میکنم طرز می نکته طو ما ر عزت خوانده ام سر برای سرفرازی خاک در که میکنم بر طرز بیدل در کراچی گفته از نفس تا چند شور ساز با طل مشنوم دم فرو خوردم کجا داغی از دل بشنوم استراحت نیست تا دل از نفس دارد طپش از در احرف دراز یک منزل بشنوم بی نشان در گرد امکان بسکه سنگ جمله بجت حرف لیلی کوچه داواز محمل بشنوم میکنم نالامکان پرواز از پهلوی شوق کر صدای شهر شمشیر قاتل بشنوم از طپشهای زبان شعله میتابد سمع بیقرار بهای شور نبض محفل بشنوم بائن اسانی چه نسبت بیقرار عشق را موجم و از دور حرف بام ساحل بشنوم با طپیدن دست افشان کندم از خون و کر صفیر بال خون آلود بسمل بشنوم ازین هر موی نقص عافیت دال اسد از زبان پشه مان کرنا م غافل بشنوم یک سرا پا در دیم در د باغ و دل پیچیده ام گفتگو ی مردم بیدرد مشکل بشنوم همچو شبنم اب میکرداندم شرم کرم نیست نام انقدر تا نام سائل بشنوم با