Page 515

هر یکه طره جلوۀ قدشین تماشا میکنم از هوس در بزم چون مینا گلوا میکنم از سبکروحی بس که از پا افتاده ام چون نگه در چشم مردم جای خود وا میکنم سوی بزمم جلوه گر اید کر آن بالا بلا پیش او چون جام زحمت مهیا میکنم بسکه چون ائینه رو د چشم حیرت دوختم خود بخود خود را بچشم او تماشا میکنم پیش یاقوت لبش چون حال دل سازم رقم برزمین خط غبار عجز انشا میکنم من بنشان آن دهن از هیچ پیدا میکنم عقده باریکتار مو شب وا میکنم بسکه از باریک بینی چو مو گردیده ام در میان دل چو باد آن میان جا میکنم طبع نازک بس چو حاتم نا گرد خون میکند شکوه نازک مزاجیها چو مینا میکنم تا بکی از قطره گی در بحر خجلت گم شوم میکدازم کو هر دل سیر دریا میکنم چون حنا عمریست خونم پایمال عاجزیست انتخاب بوسه زان خاک کف پا میکنم تانسوزد پرتو خورشید هستی پیکرم بر سر خود سایبان از بال عنقا میکنم جام استعداد فطرت زهی وسعت تهیست چون تنگ ظرفان از انروی تقاضا میکنم هر چه باداباد از مستی به پیش چشم جام پرده روی پری از ناز بالا میکنم انقدر در بحر گمنامی نفس دزدیده ام تانسوس نگرا بمیگرد دجل پا میکنم اختیار هر دو عالم کر بدست من دهند با یکی تار سر زلف تو سودا میکنم اسم حرف ہستیم باشد معمای عدم لفظ ضعیف را باسم این معما میکنم بسکه دل آمد بجان از جان کند حیائی مکن به خود میرنم کر فدیه پیدا میکنم زخم دل پیکان اور در مکیدن آب کرد همچو گل این غنچه را طرزی طبا میکنم بر طرز بیدل در کراچی گفته بسکه بهر گم شدن از خود بخود جان میکنم از رخ آئینہ عکس خود بدندان میکنم بهر لیلی جان کنم کان تن پر سنگ سخت نقب سنگین را بجان از گنده دندان میکنم تا کجا