Page 506

۴۹۱ مبار سرمه فروشد دل شکسته عاشق چو طبع چینی نو درلیت ناک مجروشم چوتارهای ثره وقت گریه در ره عشق ز بار درد خم روی یار ابله دوشم بند کم نفس بینوای محفل یاسم بکرد سرمه خروشد غبار صوت نخوشم مکن تو بر سجاده پیر پر او است که طره جلوه نور ده رنگ ساغر پوشم زفیض خاطر اسوده بهار تبسم همان چو غنچه گلزار ناز عشوه فروشم نبرد جوش تمنا شراب صل ز طرازی چو خون حلق شهیدان بیدیت همه جوشم بر طبق بیدل در کابل گفته بیاد لعل میگون کسی پیمانه مینوشم که در محفل بدستی خود افتاده مدهوشم بسان شمع کرم آب سرو از خجلت پشیش خرامان در چمن اید اگر سرو قبا پوشم زبین درس خموشی خوانده ام لعل خاموت بسان غنچه تصویر در پیش تو خاموشم بزیر خرفه پنهان باطنی آتشفشان دارم بچشم کم مبین ظاهر اگر حیث پوشم ترا با ما دیدم دوش در پیش رقیبان چگونه بگذرد گراشت جهان از درد گوشم شدار موی سپید کوش عظم بیشتر کویا که آورده برون است اصل این پنبه از گوشم فراموش کار من منگره به رسم و فا دار نکردی یا دم و هرگز نخواهی شد فراموشم دل اسایم اغوش ضیا کرد و همه عضوم اگرائی زروی مرحمت یکشب در آغوشم رد در یاد تم زین خاکدان یارب خودمن بخاک آستانت کر ہوای خلد مفروشم با چه مست لعل میگون کسی طرازی بسان بخودی در گوشه افتاده مدهوشم بر طور بیدل در کابل گفته چون می بدست ساقی بدست میکشم مینای مه سپر پیکدیت میکشم در قلزم خیال عبث غم خورده ام ماهی مجر ر از ماین شت میکشم شهباز همتم همه عنقاست صید او ان معنی که کس نتوان بست میکشم