Page 507

در محفل خیال تو چون شمع دمبدم هر صفحہ که نقش ترا میکنم رقم دست ادب بدامن نازت نمیرسد تا نیستی بداغ دلم وار رسیده است طرزی خراب مصرع بیدل شدم که گفت سر زیر تیغ ناز تو تا مست میکنم چون سبر سحر چشم قد پست میکنم جائی که دامن تو کشم دست میکنم دست طمع ز هر چه بودست میکنم تصویر شیشه در بغل مست میکنم با تغییر قافیه بر منبع همان غزل گفته گاهی که ناله را ز دل تنگ میکنم چندان رسیده ام ز بد و نیک روزگار دارم خیال بزم حریفان باده نوش مانند نی تا که سبکبار بگذرم ناگشته ام ز صدر نشینان پیر دیر مردان بناک صبر کنند پای حرص از ناز کی شود بدن چون کلت کبود از عکس شخص خویش جبین میکنم ترش در وادی که جاده چو تار نظر دود قانون شناس زمزمه پرده های درد طفل دلم چو ست کند نوک سینه را تصویر نوک خامه نقاش قدرتم جای شرر صدا ز دل سنگ میکنم چیزی که میکنم زجهان جنگ میکنم در دست شیشه در بغل چنگ میکنم طی کران جاده کاهنگ میکنم سردار تاج و پایی اورنگ میکنم من هم بدوش فقر از ان سنگ میکنم چون در بغل خیال ترا تنگ میکنم جای صفا برآئینه زان زنگ میکنم من تا بد امن قدمم لنگ میکنم داند که من نوا سنج آهنگ میکنم کی ناوکت برون زدل تنگ میکنم طرزی نفس بدون پر رنگ میکنم بطرز بیدل در کابل گفته بصد خمخانه می پر نشد یک ساغر عشقم بصد خم نشکند رنج خمار ساغر عشقم نمیدانم چه مستی ریخت یا رب در سرعشقم نمیدانم چه مستی گشت یارب رهبر عشقم بجوشم