Page 477

۴۶۲ با ضعیفی نیم از دیده دشمن پنهان این چه موئیست که در چشم حسد داده ام دیدۀ دشمن کند از اشک پر آب نورم و در نظر غیر چو دو داده ام سوخت خت مدّل سخت حسودان حسد گرچه در طبع سخا صاحب جود داده ام بعصا کس نتواند که زخاکم برداست قطره اشکم و از چشم فرود آمده ام بخیال تو ز دل عیش تعین برخاست اینقدر نقص در حضورم که شهود داده ام نقد فرصت همه صرف ره بیباکی است من بیباک ندانم بکجا سوداده ام سایه‌ام زنگ نه بندد پس دیوار وجود بر سر خویش چو دیوار فرود آمده ام غافل ناله‌ام انکی که درت نشوی چقدر سوخت نفس باش ندا داده ام از گل غنچه ندانم بکجا آمد و رفت من درین باغ نه دیرست که زو داده ام صاف شد زنگ دل از مصرع بیدل طرز بر سر سایه چو دیوار فرود آمده ام جواب شوکت در کراچی کته شبها در غمش از بسکه چون سیماب بیتابم صدای پای خواب از دیده من میود دویم چنان بر مردمان دیده بخوابی گران آمد که چون مژگان بچشم من عیان شهرک کلیم زجوشن بیقراریم ایم ای همدم چه میپر که پرواز پریدن داد بیتا بی جو سام چو بخت خوابناک از روی بستر بر نمیخیزم بسان خس بروی موج از جا کر بردا کنم شبی یادت اگر آب زرخسار من کردی چو شبنم از جبین برخاک ریز د نور مهتابم چو موج بحر ائینه آب جلوه میریزد زشوخیهای کهسار پریر ادست سیمانم چنان بخواب بیدارم که در شبهای تار من ز آواز صدای پای خواب خویش بخو.ا بم بپرس ای همشین از جبهه شرم عرق ریزم که من آن کو هرم کز ابروی خویش در آبم من از چین جبین تو تندخوی همان طرز بسان جوهر شمشیر با روطی سینابم بر طبق بیدل در کابل گته بیکرام