Page 478

آیه اگر زلفت بمیایی زدوستم ارمن مرنج ایماه چون ماهی شستم مردم کشم چو ساغر مخمور بارخستم ساقی طفیل چشم جامی بده بدستم نه شیشه میشناسم نه جام باده دانم مست و خراب سر جوش از باده الستم دیروز پیش زاهد پیمان تو به بستم امروز پیش ساقی با ساغری شکستم طرزى زچشم مستش از بس خراب گشتم یکسان چوسایه آنجا بلند و پستم بر روش بیدل در کابل گفته تا نشانی زان دهان بی نشانی یافتم از معمای عدم رمز نهانی یافتم اختلاط چشم خوبان سرمه را گویا کند چون شرار از سرمه خوردنها زبانی یافتم مرده بودم کز لب او دم عیسا او مرا از لب او همچو روح الله جانی یافتم کاروان گریا خردرو دل پر درو ریخت از برای نقد و جنس خود دو کانی یافتم تا که نفی خویش کردم عالمی اثبات شد در دیار نیستی یک تن جهانی یافتم از عروج عزت افتاد کیهایم مپرس بازمین یک سان شدم تا آسمانی یافتم بت پرستم ز معمائی از گلستان خیال سر زبر مال بردم آشیانی یافتم هر قدم کتمت قدم مالام قدر هستیش شبه بازی میکنم تا من گمانی یافتم طرزی بودم بیدل از خیال نیستی غوطه در جیب نفس خوردم جهانی یافتم جواب صائب در قند هار گفته از بسکه اشک سرخ بمیخانه ریختم با و شراب از لب پیمانه ریختم دیشب بیاد آن لب میگون در چشم من از آب دیده سبر صد دانه ریختم در راه انتظار نهادم ز دیده وام در مردمان چشم برودانه ریختم بر عارض چو شمع تو از بسکه سوختم آتش ز آه بر سر پروانه ریختم طرزی مرات خانه ز جوش چمن از بس سرشک سرخ بکاشانه ریختم