Page 473

۴۵۸ جواب بیخود در سفر راه کابل گفته دارد از بس ذوق الفت با دل دیوانه ام بهر صید دل بکجائی دام جائی دانه ام صید وحشت خورده را صیاد باشد در کمین زانشتابان پیش تا بند الفت بمانم قبله دل گشت طاق ابروی جانان مرا دانه خال بتان شد تسبیح صد دانه ام گرد باد از وحشت خود سر بصحرا میزدم این رمیدن برد آرام از دل دیوانه ام در خیال خوی گرمت بسکه دیشب سوختم هاله شد بر شمع از دود پر پروانه ام بسکه با قید گرفتاری دلم را الفت است همچو مجنون حلقه زنجیر باشد خانه ام تا دلم بشکست در بزمشک چشم از دیدنت چشم منش بر دار کف شیشه و پیمانه ام تا فتادش نگاه چشم مست میفروش روز و شب چون حلقه در بر در میخانه ام مشک طرزی گرچه بر زخم دلم ناسور شد زلف مشکین گشت مرهم بر دل دیوانه ام جواب بیخود ایضاً در سفر گفته ز بس در آتش عشق تو دل گداخته ام چو شمع جای نفس رنگ خویش باخته ام درین سراچه مرا چونکه چاره سازی نیست با تنش جگر خود چو شمع ساخته ام بغیر سرد سهی دل بمهر کس ننهاد غلام فکر رسای بلند فاخته ام گلی بباغ ندیدم که داشت رنگ وفا چو بوی غنچه بهر سو اگرچه تاخته ام ز وضع رفتن بیگانه ام چو سَیّاره ز خود رسیده رویم ترا شناخته ام مکو فغان دلم باستان تسکین دل حذر کنید که من تیغ آه آخته ام مپرس از لب یاقوت فام او طرزی بسان عکس نه لعلش شکر گذاخته ام جواب محمد امین جان عندلیب تخلص پسر طرزی صاحب گفته من نقش یارم و از خویش ساده ام تصویر عکس غیر دل ره نداده ام با تیغ تیز گر کشدم دم نمیزنم گرما در رضائی تسلیم زاده ام صلیدار