Page 474

۴۵۱ مضطرب همچو خامه گرد سرانی به تیغ من سر به پیش حکم روانت نهاده ام بسته تعلق بار چمن نیم ازاده تر زسرو درین باغ زاده ام خاک مرا چو گرد زن اتش که میبرد در پای او که من چو غبار فتاده ام من کاه نیستم که بیادی روم بجا کویم که پیش صرصر افت ستاده ام خیری نماند در کره ما بغیر دوست نامید از خودی برخ خود گشاده ام اشنای ابروی غیر نیستم تا درشنای ابرخ خود فتاده ام در کنج بزم میکده چشمت او چون شیشه نگاه تو لب بر زیاده ام طرز بی زچاک سینه ما گفت عندلیب چون طفل غنچه از دل صد چاک زاده ام در دوشس بیدل در مزار شریف گفته تا برویت چشم خود وا کرده ام همچو مجنون سر بصحرا کرده ام از رسوائی بعشق عارضت خویش را در شهر رسوا کرده ام نبت کل رنگین پیش عارضت بارها کل را تماشا کرده ام دل از ان چون مار می پیچد بخود یا د ان زلف چلیپا کرده ام میم از چین جبین خلق نیست با کجین طره ات جا کرده ام اشک یا قونی ز چشمم میرود تا لب لعلت تمنا کرده ام از غبار در کمت ای نور چشم دیده عمده بینا کرده ام باکم از طعن رقیب و غیر نیست دلبر طناز پیدا کرده ام ای در یکتانه بهر وصل تو دیده را از اشک دریا کرده ام در خیال لعل او طرزی مدام خون بجام از جای صهبا کرده ام در جواب بیخود در ماس فرغان گفته از یک نگاه چشم تو مد هوش کشته ام چون خم کنج میکده پر جوش گشته ام