Page 472

۴۵۶ ناله شد همپای دل لبریز باد نگرست سنگ مکر یز و بصد فرسنگ طارم شیشه ام تا شدم از قتط طبعان باطن از می جواب در دل هر کس رصافی جا کند اندیشه ام بر روش بیدل در قندهار گفته تا برخ یار نظر کرده ام خون دل از دیده بدر کرده ام پیش خدنگ مژۀ آن نگار سینه صد پاره سپر کرده ام بسکه لذیذ است حدیث غمش سر بسر از شوق زبر کرده ام کوشش و بنمید زمن در نه من ناله بهر شام و سحر کرده ام زانش هجران جگر سوز یار در بر خود داغ شرر کرده ام تا شیندم که دور زلفت بلاست از خم زلف تو حذر کرده ام در طلب وصل رخش طریا دست دل زیر و زبر کرده ام برطسق بیدل در قندهار گفته تا بیادت دیده حیران کرده ام رشتۀ نظاره مژگان کرده ام کنم هجوم حرت دل در نظر هر طرف آیینه سامان کرده ام در خیال قامت موزون او ناله را سر و خرامان کرده ام وات انور شب بیدارم کر چه من خویش را در در پنهان کرده ام سرکشی چون شمع از وضعم مخواه تاکه سر ندر گریبان کرده ام همچو کاغذ اتشر در عشق یا ر جمله اعضا را چراغان کرده ام هر بن موچشم حیرانی بود یکسرا مار سنان کرده ام بسکه نخت دل بدامان ریختم خار در چشم گلستان کرده ام عضو عضوم میرود از خود کر یاد آن زلف پریشان کرده ام طرزی از بیمار سهمهم همچون سپند ناله را هر چند پنهان کرده ام