Page 47

۴۴ ما بوی دام آن صید شکاری مگذرذ سبزه کردد دانه چون مرغان کنجم دامها طاقت مکتوب خواندن نیست معشوق مرا میرسم سوی وار بو کل پیامها از تبسم تلخی زهر نکاهت کم نشد از شکر شیرین نکرده تلخی بادامها زان بنام ما سیه و زان فاش میچ کرسواد بخت من شد رنک زلف شامها می لب لعل می الودت بیزم میکشان موج می خمیازه حسرت کشد در جامها در تمنای عقیق نامدار لعل تو از نگین چون بوی کل پرواز کیر د نامها تادم از هستی زدم حرف عدم آمد بیاد چون شرر میخوانم از اغاز خود انجامها کرشبی در خواب بیند لعل نوشین ترا در شکر چون پسته غلطه دیده بادامها طرزی از ذوق تبسمهای لبهای خنده دندان نما دارد زشادی جامها جواب شیخ سعدی ای از پوب رویت کلها کلستانها کردند زیبستانی صد چاک کریبانها از بوی کلاب کل شد دامن دل کلشن چون غنچه فرو بردم تا سر بکریبانها تا جلوه کنان آمد آن شاهد بازاری اینه ز حیرانی حسیدیم بدکانها از ذکر توکر زاهد در شهر کند منعم بار یک سوان کویم وصفت به بیانها تا نقش جمالت را چون عکس کشد دربر مخود زحیرانی آئینه صفت جانها در بزم وفاکیشان سوفار صفت خندم بر سینه کره کردم تا غنچه پیکانها ای شوخ کمان ابرو تیری بکمانزل ما بیخو د فاکیشان هستیم زقربانها دیروز مرا پیمان پیمانه شکستن بود امروزکشم بر سر پیمانه به پیمانها تا دفتر حسنت را دیوان غزل بستم چون آب رو د معنی در جدول دیوانها باخانه نشین طرزی کو مصرح سعدی وقت دل سودائی میرفت ببستانها جواب صائب باین رو سها