Page 458

۴۴۳ من بهیچوس یک قدمی با راه نرفته یی چون گهر از بس براجت در صدف اسوده ام با نکه میخانه دل کوشه کیری کرده ام از کشائشهای طوفان این گهر اسوده ام تا نهاد رو هسای بدر زندگی از سر گذشت چون هلال سلخ از بس کهنگی فرسوده ام کرد پایم نقشه تمثال تصویر فناست بسکه چون الماس برهم دست ماتم سودهام روشنهای برج خور شید روشن اندید بسکه همجو کر چه عمری نا محب بغنوده ام کرچه روزی صد گره ز اندیشه فکرم واکند یک کرۀ اسکن ز تار کار خود نکشوده ام بر جفای خار خوارم داوا از سلطان بلخ هر سحر کل زان جبین دامن بکلی اندوده ام جیب حرص کفته چشممها ملکی پرشود هر قدر چون صفر برخو د در عدد افزوده ام طرزی سعی کار بیمغزان ندارد اعتبار چون خیال سنگ بکر کوششی بیهوده ام از طبع خود در شام کشم سیر کش کویت چو پای لنگ بارم بسان بخت کل بال و پر زرنگ بیارم اگر کداز دل کرم بی نفس گردد گهر بجای شرر زود در زنگ بیارم چو بوی شیرۀ دل نغمه بر صدا بندد ز جام سینی فغفور چهر ترنگ بیارم سرشک غنچه قبار از بر گلشن خشم به پیش نرگس مستت قدح بجنک بارم کر جو وصف جمال تو غنچه کل را بسان قطرۀ شبنم ز جیب تنک بیارم د هم چو شهپر قدرت ببال صیادی ز خشم طغرل شاہین پر کلنک بارم بروز معرکه باز و ببازوی جرأت ز شیر ناخن و هم چنگ از پلنک بیارم بحر همت عرضم چو افکند قلاب ز جیب موج برون پیکر نهنک بیارم ز دم بخنک سگ دور چرخ کرگس پیر چو کرد باد اکر پای در شلنگ بیارم ز بسکه تیر تو بر سینه خورده ام چو کمان بجای آه ز دل ناوک و خدنگ بیارم بدور گردش آن چشم فتنه جو طرزی فریب جادو و نیرنگ از فرنگ بیارم