Page 435

۴۳۰ به پشت سایه سازد زیر دیوار کشد و یردا که شیر سحر خورد است مهتاب لب بامش شبی گر بی نقاب از طرف گلشن بگذرد یارم چو مینا میکند رنگین چمن را روی گلنامش چرا شیرین بجام جان نباشد زهر نگاه بشکر خواب هم تلخی ندید و چشم بادامش شدم صید غزال شوخ چشمی جلوه پرداز که نتوان قید کردن هممچو نگه در حلقه دامش چه جادو کرد ناز نرگسش در بزم میخواران که در پای نگه بند و خمار تک می جامش شد از جان معتکف برزخم جان هر که از غزه بصد سعی ار صفا خود کعبه شد طوف احرامش ندارد بخت دو حامی می خمخانه شوقش و به صد جوش میغرم چو کا نا باده خامش اگر چه خیره شد در حکم تقدیر است ای طرزی ترا کن اغا زگاری را که بخیر است انجامش جواب صائب در کابل گفته من و آن باده تلخی که مرد افکن بود در خوش که شور حشر را افسانه خواند شورش نوشش کنند نیم نظر بر جام می گر چشم مخمورش شود تبخاله پر خون بشاخ تاک انگورش میان میکشان آوازه هم زان علم باشد که از جام جهان بین است سنگ داغ به گورش ببازم دادی عشقی که صد ملک سلیمانی نماید مور و تر از مرد ک دیدیدۀ مورش چنان در بزم از نزدیک بیینم آن پریرها که دل را آب میسازد خیال بدن عریش ترا ودناز از ان لبها چو نخلستار در کان گل نماید شورستی چون نگه از چشم مخمورش نکرد خاک پایش نور بینش توتیا دارد که مژگان میشود تا زنگه در دیدۀ گورش میان کشتگان زخم از ان چین صبح پیش شد که مغز استخوان سوزد بجای شمع کافورش فلاطون چین کند بیماری چشمش دو اطرز که جالینوس را ول میطپد از نبض رنجورش جواب صائب در کابل گفته اگر آید خرامان سوی گلشن سرو چالاکش زخجلت میفتد سرو سہی چون سایه بر خاکش عذار گل شود عرق عرق از شرم روی او بگلشن گر شود بی پرده رخسار عرقناکش