Page 436

۴۳۱ سموم سید چنان صیاد شیر افکن که از عزرت بر آهوی حرم صد باز دارد صد نفر انگش بمجر ماه بیمار آرد غد از شرمگین مینا بجاسی کرد خیره بوی گل از خاک غمناکش نمیخواهم که آن گل سوی گلگشت چمن آید که خون گل مبادا توده سازد دامن پاکش شود بخاله خونین بگل هر قطره شبنم بگلشن گر شود بی پرده رخسار عرقناکش کمن بند دش باقد بندش سر و موزونرا که دارد یک سرو گردن بلندی سرو چالاکش نم خاک ره گردون شکو هی آسمان قدر که میباید فلک چون سایه رخ بر ساحت خاکش درین گلشن از ان طرزی چنین دیوانه میگردد دو صد چشم پری چشمک زند بر خوشه تاکش جواب صائب در کابل گفته چشم از تنگی هر گوشه باغ و بهش عاقبت یافتم از هیچ نشان سخنش نبود یاسمنی رنگ تن نسرینش اطلس ساده گل گرچه بود پیرهنش نیست آن خال که بر سیب زنخدان است بونه تشویه افتاده بجا ء ذقنش طوطی ناز وطنی در شکرستان دارد یا بر آمد خط سبز از لب شکر شکنش گرد خطیست که از طرف رخ یار نمود شکم و دار شبر زلف عذار سمنش گر بچین نکهتی از حلقه زلفش کیزند هیچش ناف خود ما نده شگک ختنش مرغی که شد صیدوی از دام دگر آزاد سوی گلشن نرود بلبل طرف چمنش خون من هم چو حنا گر چه بریزد در پای چه شود گر بگذارد حریفان بغنش هر غریبی که بیاد تو ز خود کرد سفر تار چون شام غریبان شده صبح وطنش رقم طرزی از ین شمع تو تا یافت فروغ خنده بر صبح زند روشنی انجمنش جواب شوکت در کابل گفته باده روح فزانیست لب شیرینش موج آن باده گلرنگ خط مشکینش از میانم نکند باک که آن شوخ نیاز باشد از صافی آئینه پر بالینش