Page 433

۴۱۸ جنون مندر دماغ آخر شراب تند شوقش سویدای دلم در سود سودا شد زسوداش گهرچون شیر وشکر از حیا در خویش بگدازد اگر شهد تبسم ریزد از لعل شکر خاش چمن با چشم شبنم چون تماشایش کند طرزی بدو رشک گل از خود رود رنگ خفاش بر طر ز بیدل در کابل گفته در دیده کشیدم نمک جان بخش جمالش رم کرده ز آئینه تمثال شالش از صورت آئینه چه جوید مثالش خود آئینه در خواب ندیدست مثالش در سینه رسن باید و کشتن شه دوانید از باغ دلم سر بدر آورد نهالش در حسرت آن خال ز بس اشک فشانم سرزد گل ریحان بخطا رو زنهالش براتش سوزنده سپندی شده بریان با خال بنظر دوخته بر چهره آلش چون آئینه حیران شدم از دیدن رویش بیطاقتیم تاب ندارد بوصالش تا کرده دلم بوسه سؤال از لب لعلش من غرق شدم در عرق شرم و الخش مرغ دلم از بسکه طپد پیش تو بیتاب چون تسخ تو خون میچکد از شهپر و بالش در پرتو هر اوج رقعیت تنزل خورشید چو بگذشت نه پر شد روالش در عرصه شطرنج فلک اسپ چه تازد شه مات شود سلپتن از بازی چالش بی خون جگر یک لب نانی ندهد دست بر خاک شود کا سه گردون سفالش طرزی بهر کوچه ز اقران شده ممتاز چون بخت ندارد بچم فصل کمالش طرزی نظر لطف ز الطاف تو دارد یا رب زکرم یک نظر انداز بحالش جواب صائب در کابل گفته بدور سرمه سنگین است دآول جوابگینش غبار سرمه شد کوه گران از هر نگینش ز بیرنگی چو بوی گل دبان غنچه میبوسم در ان گلشن که گل بر شاخ بندد دست گلچیش ز شیرینی لبو چون پسته در موج شکر غلطد بخطا طر بگذرد گر بوسه لبهای شیرینش طرز