Page 432

بکن گر خرامان کند در قد قرآن پیش چگویم از لطافتهای حسن روی زیبایش ز بس در دور لعل می پرستش باده پیمین شد ندرد دل چسان از چشم شاپیش نگهدارم ز حسرت غنچه انگشت تحیر در دندان گیرد بترک ناز دارا ترک ترکش بسته می آید بسان حلقه زنجیر بازنجیر میگردم بسان پسته سازم چاک برتن پوست از شکش ز خجلت رنگ بر رخسار کل چون لاله میگردد عرق آلوده گر آید بسوی بزم میخواران ز پریانی کند دامن خورشید میگردد باسم هیچ طرزی بسته مضمون دهانش را بسان سایه می افتد ز خجلت سر و در پایش اشارت سوی او از دور گردد مانع شد جایش چو می آید بمجلس شیشه خالی میکند جایش که میگیرد نگاه شرر اثر کان کیر ابش حنا چون روی خود مالد ز شوخی کف پایش زشوخی با تمیرکان مینماید چشم شهلایش زبس چون زلف سودایی شم در شور سودایش بنود گر بیا مو زند در گر لعل شکر خایش گلش گر شو دلی پرده ماه روی زیبایش ز خجلت می چکد جای عرق از رو مینایش بنازم برسہایتهای گیسوی سمن سایش مگر لفظ عدم خوانی که بکشائی معمایش بر روش بیدل در کراچی گفته عجب نیرنگ دارد جلوه حسن دل آرایش بمقام چون حبابم خاست سر در جلوه پیرایش قیامت قامتی دارد بنازم قدر رسایش گلزاری که کرم جلوه کرد و حسن کلر نگش بسان سایه بر خاک سیه روزی وطن دارم بهار جلوه در چشم ندیدن دیده میخوابد دماغ نشته مستی زرنگ باده اش ریزد سر موئی جدا از حلقه زلفش نمیکردم ز خود پر میشو د چند انکه خالی میکنی جایش بعجز تسلیم زنگ حنا کل ریخته در پایش قیامت یک وجب کوتاه تر ماند ز بالایش چکید رنگ بهار شبنم کل از سراپایش که رسم بکام خرام مار افتادم بپایش چورنگ کل بخون غلطد تماشا از تماشایش نگاه چشمک حشم پریز دست مینایش که دارم چون شکن جا در خم زلف سمن سایش