Page 394

چون بخم دهم کوچه بردی دم ناموس گر ترک من ارمانه بمیدان من آید از بهر تماشای رخت طفل سرشکم از دیده دوان تا سر مژگان من آید از بسکه بیاد تو برم سر بگریبان بویت چو گل از چاک گریبان من آید بر بسته غنچه شوم خنده شیرین در بزم چوان غنچه خندان من آید از شرم خرد سر در بر پیر قشری چون جلوه کنان سر و خرامان من آید از ذوق تماشای رخ خوب تو چشم نزدیک ترک از سر مژگان من آید لخت جگر و پارهٔ دل کرده مهیا شاید که آن شوخ بمهمان من آید بی بند کی ما ز دلم شد کرود گر روی زمین در خط فرمان من آید طرزی دلم از رود ز من رفت چو خسرو کی باز باین سینه ویران من آید جواب بکمال مجد در دمشق شام گفته طوف کوی تو پس از عمر مرا پیش آمد سعیها کردم و تا دل بصفا پیش آمد بسکه ز افسانه دل بردن دلهاست حرص پی دل بردیم هر سوی جدا پیش آمد سینه پر داغ و جگر چاک دلم خونین شد چه بلاها که بعشق تو مرا پیش آمد گریه و ناله من هر دو پی درد و وید اشک بس ماند بد دنبال صدا پیش آمد در ره فقر دویدم بغم پایم خورد صید عنقا بد لم بود ہما پیش آمد آرزوهای طلب گشت حجاب من و یار در میان من و او دست دعا پیش آمد گر چه چون کعبه ز خط ستر تو پوشید سیاه لیک ما را ز سر صدق صفا پیش آمد دوش سر گرم نظر بازی چشمش بودم ناگهان چنک بلای مژا پیش آمد یار با خویش نهان جلوه فروشی میکرد دل چون آئینه ام روی نا پیش آمد گاه در اشکم از او و که از گریه در آب بر سرم در غم هجر تو چها پیش آمد پیش ترکان با طرزی چنین گفت بکمال فتنه آورده همین روی طلا پیش آمد