Page 395

جواب صائب در دمشق شام کفته تیغ مژکان توام چون بنظر می آید اشکم آلوده بخوناب جگر می آید نفسی خوشه بآه بر آید ز لبم این عجب شعله که بر دوش شرر می آید ما هم از نغمه قانون مقامات دمم مرقض زمزمه ام طزر دکر می آید آب شعززم از جوی صفا کشته روان نهر طبعم کز از بحر گهر می آید خامه ام میگودم از عقل و دانبا داند از لبم رخن طعم شکر می آید یکقدم پیش مژکان تماشای سخت با نکه مرد مک از دیده بدر می آید طفل اشکم بنظر کرچه د و د پرشت چون مژکان کذر د زود بسر می آید کام من خشک از خام سفالین ست کرچه آب فراوانم با بکر می آید هر فره شاخ کل سحن ماید بنظر بسکه خون دلم از راه نظر می آید هیج از دست حم زلف تو ناید بیرو هیچ دانائی که اران سوی کمر می آید ینحیا بان کلستان بیا کشن بیان آب خوبی همه از جوی نفر می آید کفت صائب جو مدل خشکی طرازی مینه سنگ بر سینه ارباب هنر می آید در روش بیدل در دمشق شام کفته خار ا تا کف دست نکار پیش بچنک آمد زما ر رنگ دست مارس در یشک چوبوی کل در و جیب لطافت نمک دانرست سخن نازک بس پرون ازان لبهای ناکست زه بند یقنی طاؤس کل تا دا من کلشن زرو جهش بال و پر پرواز ر کست ز سعی نارسا بگذره با افتاد کی کوس ز قعر بخر تا کوشت سان پای آبکست معنی بستی کردم چنان اثبات پیری که تصویر تم نوک خامه نقاشی بن سکست هو بوی کل نشد آلوده وا مانم برنگ کل از فیض بیخودی میر مکندل او زیر ر کست از بس در کبریا یش ناز فرعونیت بندگی دارد باستقبال عجزهم بی نیازی بهداشت باتر