Page 393

۳۷۸ خنده سینه نگوکشم ز غماز کسی چون صدای پر پروانه پریزاد آمد خواست تا نقشه تصویر میان تو کشد موی برنوک سر خامه بهزاد آمد بر صفحه خورشید نویسد نامش بیت ابروی تو ما تعجب صاد آمد جای خال ارخ تو خال خدا ئی سر زد زینت وجه تو از حسن خداداد آمد بسکه دلتنگ ز جمعیتی نفسم شدم دل برون از دهنم با نفس ناز امد دانه و دام درین دانه و دام درین دامگه وحشت چیست ارزوهائی تو از بهر تو صیاد آمد هر خط بندگیش جرعه شمشاد تو بسکوان سروسهی چمن ازاد آمد عندلیب سخنم امد و با طرزی گفت سخنم از اثر طبع خداداد امد جواب ملاجامی در شام شریف گفته ازان چشم چوی شیرین و د خون اید که مانک تیشه نه هنوز از بیستون اید بسان شیشه پرمی لبالب میشوی ازوی دلت گر یکنفس از خود بیاد او برون اید مگر خونین دل از یاد رخش در سینه میتپم که هردم از دهان آه گر مم بوی خون اید مرود نبال چشم و ابرویش دیوانه میگردی ز رنگ سایه بال پری بوی جنون اید ز دور گردش آن نرگس جادو بپرهیزند بلاوفتنه ریزد سحر و نیرنگ فسون اید بصحرای غمش دل سیکو برگرد کدورت شد نفس بر خاک همچون گرد باد از تست نباشد تا بدل دردی نخیزد گریه را کردی بلی خوناب اشک از دیده از غم در درون اید به پیش دیده اهل نظر کی میکند شوخی بسان اشک از مژگان حسرت سرنگون آید خدا را گوشوار در مشو آویزه گوشش مبادا رعکس کو ہر طرف کشش مکدون اید بطرزی گفت جامی لعلها پر خون بیارد سر مرا بر هر زمین کز دیده اشک لاله گون اید جواب امیرخسرو دهلوی در شام شریف گفته چون قابل من از پی قربان من آید پس رود روان من من جان من آید چون