Page 372

پای اگر بر گذار و پای کی سر میشود پر صدا چون تار چنگم تا مسطر میشود سرمۀ مژگان من بال سمندر میشود نخله در گوش خوبان ابر که پیر میشود ابره چون فرسوده شد در خور استر میشود طوطی از آئینه رویش سخنور میشود غنجۀ خندان زنگ سبز بازوکلی میشود گرزند او عکس در آئینها رو میشود هر که می پیچد بخود باریک چون مویشود هر مژه بر دیده ام سرو لب جو میشود کل ز خجلت شمع گشته بد بو میشود تیره تر آئینه اشم اهو میشود گردم از هر جاکه خیزد خاک آن کو میشود رشتۀ نظارۀ در دیده ام مو میشود هر که محو او شود آئینۀ او میشود پله سنگ فارش بی ترازو میشود از هجوم شبنهای کل سیل چکو میشود صحبت در جانۀ ائینه مکرو میشود چون شبنم کل چشم تری داشته باشا ای ضعیفان را بزرگان میزنند پهلوی جاه خامۀ خاموش از بس سطر افغان میکشد از پس چشم ز خسارت مرا با کشی است حرف مفلس گر همۀ جوهر بود شیرین مردم عالی زپامالی کم از ادنی شود طرز ی چون بیدل ز طبع صاف در و گفتگو بر طرز بیدل در کراچی کته چون کمنان در برد با آن کل رو میشود رنگ تصویر تماشایش بس جان پر ورس تا که خونم ناب برنو د شعر من باریک شد گر باین قامت خرامان بگذرد چشم کشم چونکه اید در چمن آن گلبن خوشبوی من از ندامت رخ بخت سپاه من در و آستانش با غبارم رنگ الفت بسته از چین می کشم یا و آن موی میان عکس در آئینه شخص جلوه شخص است هر که میران خندان پاکسان قدری نزید پیش باز نخودان عاشق چکونه داستان طرز ی با این سفاہت کیک و بیدل یکت از طبع خود گفته ہر کس که بدست نظری داشته باشا