Page 371

باسبکباران چوجوش شور دریاتاییم موج طوفان بهرما سکت روانی میشود نیمرنگهای حسن روی گلزار هوس از شکست رنگ مارنگ خزانی میشود هرکرا باشد هوای سیربام لامکان آسمانها پیش پایش نرد بانی میشود مامیواختر دور آغوش تنگی خودیم وسعت مشرب نگر مکتب جهانی میشود زخم حسرت بر دل صد پاره من میخورد سینه هرکس که تیرت را نشانی میشود باریکهای معما از رگهای ناز فکر باریک مرا موی میانی میشود بشکه ما آب از هوای نم طمع صافیست در گلوهر قطره ایم استخوانی میشود ناله خاموش ما از ساز قانون ادب جنبش نظاره ام شور فغانی میشود چون صدف از حسرت لعل لبت خندان در کلو هر قطره ایم استخوانی میشود چون کنم شرم گناه سنگ و غازی عیان یاد آن لب بردلم راز نهانی میشود خازی ومیدان تنها شوق پابوس تو دار نقش پا ییم بهر ما دوست درمانی میشود بر طبق بیدل در کابل گفته هر کجا آئینه بار ویش برا بر میشود دیده اش گرداب اشک اراب عب میشود زلف چون گرد د نمایان میشود در پیش ما از هر قدر شب پیش گردد روز کمتر میشود کر تبسم ریزگرد و لعل جان بخبش زناز استخوان از خجالت در عرق تر میشود هر کجی از سوزش دل گریه می آید مرا اشک بر مژگان من سوزنده اخگر میشود برسیر زخم شهیدان دم تیغ وفا بسکه می پیچد بخود شیرجهور میشود بی اثر نبود اگر سنگ سیه باشد مشل لال پیش لعل جانخش شیر میشود بسکه دل از وضع پاس آشنائیها گد اخیست رنگ در من برهوی خجلت در میشود ارلب شیرین شور انگیزان شیرین زبان هرسخن بر لب مرانشد مکرر میشود انچنانم سوخت حیسم از حسرت ام وصال مردم چشم سفید و دیده اخگر میشود