Page 36

تا برون شد ماه رویت از در آئینہا میطید مانند ماهی جوہر آئینہا نوبہار حست از بس کل کربیان میرسد عکس رویت میزند کل سر آئینہا دانہای جوہر از تاب رخت ہمچون سپند رقص بیتابی کند در حجر آئینہا جلوۀ می قامت قد قیامت خیز تو کر د بر پا شور محشر بر سر آئینہا خط یاقوتی نویسد صاف عکس لعل تو خوش قلم افتاد از بس سطر آئینہا ہمچو موج می ز شور سرخوشی برپا شود از لب لعل تو خط ساغر آئینہا از قران آفتاب عکس روی انورت مطلع ہر شرف شد اختر آئینہا صحبت دشمنان آئینہ نیک و بد است صاف بیند عیب خود روشنگر آئینہا صاف دل را سایہ تمثال خود بار دست عکس قفل زنگ کردد بر در آئینہا خاطر روشن ضمیر مطبع ساده پوستی بسته این پرداز شهرت بر پر آئینہا ہر قدر کرد و چو کرد و ن کرده ماه و آفتاب چون سخت مہری نہ بیند محور آئینہا طرازی از لبهای جان بخش مسیحا پرورس آبحیوان شد روان از کو ثر آئینہا من طبعه ماه رویش کری بیند شب بخواب آئینہا صبحام خیزد زجا چون آفتاب آئینہا با رخ خویش خوبی کی مقابل میشود زلف جو ہر را د ہند چند تاب آئینہا از تماشای عرق افشانی رخسار او کشتہ بیچون شیشہای پر کلاب آئینہا کر ہوای جلوہ اش ز آئینہ سرخونش مکندارد میکند قالب تهی همچون حباب آئینہا از تماشای رخ و زلف پخش مردم مژده میخوردمانند جو پہیچ و تاب آئینہا تا فشاندی برخ انکه زلف مشکین ر چون دہان نافہ شد پر مشکاب آئینہا تاکه در اینه عکس لعل میونش فتاد غرق شد تا فرق در موج شراہینہا ہر کجا بحر جمالش موج حیرت میزند افگند کشتی زبیابی باب آئینہا