Page 37

زان قد آئینه از دوری او شرمنده جال هست و پیش آفتاب دلمه مهتاب شبها بسکه دارد روشنی طرزی صفای عارضش میشود از عکس رویش آفتاب بآبها من طبعه تا چند تیر غمزه زنی بر جگر مرا آخر مزن ز نبش مژه نیشتر مرا جز خانه خدا و بجز خانه رسول (ص) در هر دو کون نیست پناه دگر مرا هر چند آب قد گهر را کند فزون بی آب کرد پیش تو این چشم تر مرا واقف نیم بفصل گل و موسم خزان با دور کرد بسکه ز خود بیخبر مرا از غم بخاک تا بمیان میبرم فرو افگند تا چو کوه غمت از کمر مرا از بسکه درد عشق تو بار گران بود خم ساخت چون کمان تو آخر کمر مرا خواهد چو خوب که نشانم کند بتیر دارد ازان ز دور بزیر نظر مرا تبدیل بر نه تیر نماید دلم چو چشم ناوک مزن بسینه ازین بیشتر مرا پرواز تیر صله نشین کرد تیرا افگند خود بدام بلا بال و پر مرا چون شیشه از نازکی طبع میزدم باشد مدام قوت ز خون جگر مرا بر سر ز بسکه سنگ چو بادام میخورم دلخسته ساخت لذت ذوق ثمر مرا شرمنده ماند بانک تهی مغز از عطاست آمد بکار عاقبت این گوش کر مرا یک کوچه کوی نیست که در وی نگشته ام طرزی چو باد ساخته تا در بدر مرا بر طبق میرزا بیدل اشکی که پیرهن نسوزد بیان ما بال سمندر است همان دودمان ما امشب بیاد نرگس مستش فغان کن از سر بر ناله سبک آه و فغان ما شد بند بندم انجمن افروز گل طور تا برق عشق شعله زد از استخوان ما دردا که غیرت دل هیچکس نیست بر حال زار خار و خس آشیان ما