Page 325

طرزي به پستون سخن در فنون شعر كلمات نو كار رديف پاد ميكند جواب مسائب در كابل گفته دل را خيال چشم تو مخمور ميكند ياد لب تو رخنه دلم شور ميكند نزديك تر ز جان مني در حريم دل نزديكي تو در سرم زما دور ميكند آن شوخ جنگجو كه كمين گمان ناز دل را به تير خانه زنبور ميكند از يک نگاه گردش آن چشم سرمه رنك روزم سياه چون شب ديجور ميكند هر كس بحرف محض كند راز حق بيان بر روي دار رقص چو منصور ميكند از انتظار ديده فيروزه سبز شد از بسكه ياد خاك نشابور ميكند از بسكه در كمال ملاحت بود لبت نام لب تو كام دلم شور ميكند صرف سوال اگر بخيال آورد لبم شرم خجالتم ز يمن كور ميكند شوق ترانه خانه با د خيال تو دل را چو حشره مست و غفور ميكند طرزي بكوي عشق چو موسي بهر طرف مردان چراغ از شجر طور ميكند جواب مسائب كابل گفته بر روي صبح هر كه نظر باز ميكند چون غنچه بر حديقه جان باز ميكند تصوير غازان مژهاي دراز او صيد شكار جنگل شبنم ز ميكند بر عارض چو برك كلت دانه عرق چون شبنمي كه بر رخ كل ناز ميكند از سير گلشن دو جهان چشم بسته است هر كس كه بر رخ تو نظر باز ميكند آخر بسان تير بخاك مي تپد شست انكو ببال غنچه جور ور باز ميكند ما را حساب جانب درياي نيستي بحر ف و صوت هر نفس آواز ميكند عشاق بينوا تو با چنگ راستي بأ سازي زمانه بخود ساز ميكند هر كس كه واقف است ز خوب و بد جهان انجام كار خويش ز آغاز ميكند صدها