Page 326

صد جاگرہ زند بدم جنبش صبا یک عقده ز زلف تو ما باز میکند آن سوی قاف صید معانی کندنگاه طرزی چوباز شکر تو پرواز میکند جواب صائب در بند بخانه کابل گفته با دلربا وجوان دل مایوس میکند آمد شد نفس دل اندوس میکند چون اشک چشم غمزده گان شب فراق بخت بدم تر قی معکوس میکند سوز غمت درون دل ما ز کم بود با شمع جلوه از ره فانوس میکند هرکس شنید وصف دهان تو از لبم بی اختیار بر دهنم بوس میکند گلهای داغ عشق تو برسینه و دلم در چشم شوق جلوۀ طاوس میکند پیرانه درستم نکند ناله وفغان جمعیت شکوه شیر نی چون کرس میکند آن شوخ شمخجان زپی صید عاشقان بال خدنگ از پر طاوس میکند طرزی دل شکسته صد چاک تار شوق در دیر عشق ناله ناقوس میکند بر طاق بیدل در کابل گفته نی ولم دلبر چوبرکس پر ز ناوک میکند سینه را پیش صد جا مشبک میکند تا که نقش خال مشکینت بپاض ممی رود مردمک را چون نقطه از چشم ما حک میکند با د اشک من اشارت میکند با عارضت انچه با رخسار خوبان داغ چیچک میکند رشک خالت در میان دفتر خوبان حسن نقطہ می منتخب را نقطه شک میکند در درون شیشه روی می نماید صاف تر در نظر سیمای پیری کار عینک میکند بی لبش ناسور گذشت تیغ اور اب گوش بر سر مور من کار گزنک میکند هر طرف چون گرگ مدرک خون شارک میچون سنگ چشمی هر که با مردم چو از یک میکند شوخی نظارۂ عشاق یا رو میکند انچه نوک نشتر فصاد با رگ میکند معنی ارحم ترحم را چو بر خواند می بدان با رگ و پیوند بدلی خنجر حک میکند