Page 321

طوق قمری کرده در گردن نگهداردوش شق در سراع نکہت پیراهنش باد صبا باغبان تا چند روی غنچه را پوشی بخار حسن یوسف را که کل در پرده عصمت ندید پیش حسنش ضبط خود دارد با طرزی نخواه در کمنان جلوه چون ان سروبالا میکند ہر سحر بند قبای غنچه را وا میکند بوی خوش کل را میان باغ سوامیکند جذبه عشق از سر بازار پیدا میکند تابش رویش سراچون اب فی با میکند بر طبق بیدل در کابل گفته بر لبست چون جام حرف بوسه انشا میکند سرفرازان کی کنند گردن کجی از احتیاج شیشه نتوان کرد پنهان باده را از چشم ما خاک راهیم ای ما تمهید ساز ابروست سوی مقصد با پر و بال ہوس نتوان پرید چون عذار مشکین او بہنگام عرق سینه صد عقده غم بر دل آزادگان چونکه بر خیزد بپا آشوب بنشیند بجا دیده بی آب ما طرزی در دل میزند شیشه از خمیازۂ حسرت بغل وا میکند سرکشی در پیش خم ما جام صہبا میکند راز دل را طبع نازک زود رسوا میکند سوز در خاک اینچ دانه بالا میکند شهر پروانه کی پرواز عنقا میکند جام ما می را انفعال خویش پیدا میکند یک کره چون از غم کیوی خود وا میکند چونکه بنشیند کجا صد فتنه بر پا میکند ابر چون بی آب کردد رو بدریا میکند برطرز بیدل در کابل کشته در چمن یارم چو برخ پردہ بالا میکند گلرخان از بسکه هر جا جای خود وا میکند بسکه نقش دلنشین افتاده یاد ناوکش چون سحاب اوج عزت اسب ار ابروست حاصل سرمایه سود دو عالم مفت اوست غنچه از بیطاقتی بند قبا وا میکند حسن شیرین نقش خود در سنگ پیدا میکند جای دل پیکان او در سینه ام جا میکند ضعیفان دست احسان هر که بالا میکند جنس جان با نقد درویش هر که سوامیکند ہالسر