Page 322

پاس میناد را بگر سخن سمیاد کرد تا گریبان قیامت دست ما خواهد رسید دامن مژگان او چون غنچه گردد پر گلاب در هوای بوسۀ لبهای او طرزی ببرم چشم بد تخمش امان با دل مدارا میکند بسکه آن مه وعدۀ امروز و فردا میکند هرکه سنگ نامردان رویش تماشا میکند نهر نفس چون جام از حسرت تماشیا میکند تتبع بیدل در کابل گفته هر که حرفی زان دو لب وا میکند هرکه عقده زلف مشکینش کشود تار بید دخل در گردن تپ میشود نفس راض تا بر آید زود بر عذارش کمین کل میباغ هر که خواهد مدعا از ناکسان میبرد شخص جسد را بر سخن زانشک بند چشم دکان شیشه گر وقت کشتن قهرمان حسن خلق گر رسد امر رب در زمان غنچه از خم مرا طرزی بطف عقده از جایم طرب وا میکند جود گره از مویشب وا میکند رشتۀ شمع بار تب وا میکند هر که لب بهر طلب وا میکند غنچه چشم ادب وا میکند راه بر خود از تعب وا میکند هر که طومار نسب وا میکند دیده باز از حلب وا میکند چین بابروی غضب وا میکند عقدۀ اشکالی سبب وا میکند تیغ خونریزیش طب وا میکند در روش بیدل در کابل گفته باور نقش در دل من ریشه پیدا میکند گردن همت ز بار منت دونان کشد مردم چشم پری را در شب تار خیال غمزه و خون گرم از دل میباد ترکش تخم سودا ریشه زین اندیشه پیدا میکند هر که روزی ار تلاش و تیشه پیدا میکند در دکان موی دل زا ندیشه پیدا میکند باده گلگون زخون این شیشه پیدا میکند