Page 320

این سخن میشکند ساز گفتگو ماند خامه میدا گر در گلو کند شاید کشید لاغری عاشقان زار در خانه گریه وی سوهان نمو کنند از انتقام دیده بپوشم که عاجزان از ضعف خویش موی بچشم عدو کنند دلخستگان زسیر گل و لاله فارغند گلهای داغ را بخیال تو بو کنند مشک ختن بدوش صبا ما خطر درود هر جا سخن ز چین خم زلف او کنند ماند غنچه که دل رنگین شود برون خونین دالان چو سر بگریبان فرو کنند آبها چو کله سیماب میشود گرم اینج تو اکستر مه در بر کنند دریای دهر را که سرابست موج او عالم مرآب قوطم در سبو کنند دامان لاله دار شود جیب خاطرم گلهای داغ را بشگفتن غلو کنند چون جان گوهر آب کند میتون نجاک تا آمنه غبار سال در دکون فرو کنند انا بکه خلق آئینه حق شمرده اند بحر محیط را ز تو تبسم بجو کنند با تار شبنم و رگ گل هر سحر کهان سیراب می دیده گل را رفو کنند از ساغر سپهر کشد باده مراد انها که خون چومی بدل آرزو کنند دستان حصار گردن امید نایکن دستی بدوش خویش بیان سبو کنند طرزی عیان شود زسخنها بیدلم در پرده اهل درد اگر گفتگو کنند شاید او ا کنند چو طرزی نماز عشق با خون دیده هر که بحقیقت وضو کنند جواب صائب در کابل گفته عکس لعلت چون درون میناام جا میکند در نظر هر قطره اشکم چو مش بهیا میکند دل زبد مستی بزم می پرستان تا محر سجده پیش روی ساقی همچو مینا میکند زیر بار کشتگان ناز سازد پشتها چون بمقصد کشتن ما دست بالا میکند از غرور حسن چون خورشید تابان صبحدم روی کل را در چمن تنها تماشا میکند