Page 319

روست سخت دلان سخن تسکین طرازی چو چشمه جمجه چشم حبال کریست جواب صائب در کابل گفته یاد رخسار تو چون عزم گل افشانی کند لاله خودروی اورا گل گریبان میکند خاطر جمع مرا حرف سر زلف کجت نسخه اشفت وضع پریشان میکند خال نو قهر محبت بردل عشاق زد مور در دوران خط حکم سلیمانی کند نیفرس پخت دل در پرکاله جان آرزو ناو کش راسینه میجوالد که مهمانی کند در چمن کز پیش روی کل به بند حیرتیم خنده تصویر کل حیرت زحیرانی کند میکردار د دل هوای بوسه پای ترا سجده با خاک درت باهمین پیشانی کند هیچس تنک مرده دل افتاده باشد برزمین هر که در راه بتان از خود کران جانی کند هر چه با ماسید از عالم بالا بود ما صدف احسان کوهرا بر نیسانی کند بلبلان چون غنچه خاموش کردد در چمن عندلیب خامه طرزی چرخوانی کند بیدلش بیدل در کابل گفته مستان که می بیاد لبت در سبو کنند دیکر شراب خلد کجا آرزو کنند ان صاف طینتان که بخود سر فرو کنند خود را چو موج دام رم آرزو کنند اظهار جوهر شرک سنگ است در نظر آیینه خاطران زچه عرض نکو کنند از جوش در دبرق روان تو دیدم مانند ابرکریه زهر تار مو کنند چاک دلم که زخمی مژگان ناز اوست خوبان کرشمار نگاهش رفو کنند غیر از توکس بعالم امکان نکردہ کرد خود را کرز خود ر ہت جستجو کنند حرص و ہوس ترا بدلت ساخت بیخو دیش ما نعش دانه کاش نرانند خو کنند از ناز کلرخان چو صدایش شنیده اند ما حرف خاشی همه در کفت و گو کنند از در دو تنفس دل خونین ملان چونی از جوش کریه ناله کره در کلو کنند