Page 308

در چمن آرد اگر باد صبا بوی ترا ابر گرید سبزه خیزد غنچه خندان شگفد یا د تیغ او اگر سوی شهیدان گذرد زخم خندد درد بالد داغ حرمان شگفد نو بهار برق تیغ او اگر خندد دمی بر دل از گلهای همت بسگلستان شگفد خون سودا عقده گردد در دماغ اشک چنین عقده واری گر زوان زلف پیچان شگفد عینک از آئینه می بند و صفا بر دیده ام گر مژه داری برویم چشم حیران شگفد ار گل داغم سحر دامان گل گردد چمن گرگی چشم شبی بر وی جانان شگفد در هوای ناوکت پیدا و آن ابر دگان غنچهای زخم از گلهای پیکان شگفد برگ امید نو بها حسن حق بخش بچشم لاله زار صد قش از دامان ایمان شگفد بر رگ کل در نگاه غنچه مژگان بشکند برخ گل گر ز ناز آن شوخ مژگان شگفد گر خفای تو طرازی بلبلان خواند بباغ چون گل صدرنگ طبع عندلیبان شگفد دوش بیدل گفت طرزی دل بخود بالید یمزه چشمی که بر روی عزیزان شگفد جواب شوکت در کراچی گفته تلخکامی که لب از در د شیرین کرده اند از می عشرت چو ساغر چهره رنگین کرده اند کرد شمشیر ترا آخر چو تیغ کهکران بسکه خون کشتگان تیغ تو تسکین کرده اند مردمان فتنه جوی نرگس چشم ست یار زیر تیر ابرو کمان از ناز بالین کرده اند در فضای عرصه لاهوت جولان میکند شهوارانی که خنک نفس را زین کرده اند عمر ها بر عارضت شب تا سحر خون خورده اند عارفان تا دل بسان غنچه رنگین کرده اند بسکه در آئینه خوبان روی خود را دیده اند عاقبت آئینه را چون شیش عمر و بین کرده اند کام عیش خویش را پر زهر حسرت میکند از ثرش نوشی همین آنها که پر چین کرده اند از سبک روحی دوان رنگ پری دیبایی شیشه سازان شیشه را برج پشکین کرده اند طرزبی لغزیدنم از شنگ خطای عین خطاست زلف در کاکل بیابان رسم چون چین کرده اند