Page 284

هر کرا چهره زغم سرخ تر از خون کردد چنگ عشاق اگر نغمه باهنگ کشد نشوه حسن تو از خط سیه دستی زد سرخ روئی طلبی مستعد اتشباش چو کل در ائینه دهم مثالت نبود با شرای شکر می یک دو سه روزی کام از ادب آب شدم لیک همی باید کفت من از ان بی ادبی با سک لیلی کردم دست از اره ولان هیچ از و نکشاید بخیال قد موزون تو طبع طرزی جواب صائب در کابل کفته یار چون تیغ بقر دل ما میکردد باور وی تو در ون دل ما میکردد عاقبت بر در او حلقه صفت خم کشتم شکوه از جان خم زلف تو نهان میکردم بسکه لبریز فغانست دل پر دردم دود واه است که بر شمع رخت هاله زود بسکه دارد چو سن وون دلها در سر اشک در چشم من از تاب رخت کشت نکه بسکه در سف کف آن دست نکارین کردم هر که طرزی بود از راست بیان چون نی غنچه سان در چمن باز تو کلکون کردد بنو ار است تر از پرده قانون کردد چه عجب خط لبی میل بدافبون کردد تاکه چون لعل بکان قدر تو افزون کردد رو برویم کو از تو کسی چون کردد پیش می مزقه و سبحه تو مرهون کردد کا شق باور ه لب لعل تو مجنون کردد عاقل است که در عشق چو مجنون کردد جیب امساک بمه کر کیسه قارون کردد بی سخن هر سخنش مصرع موزون کردد بسرم خنجر اد بال هما میکردد یادد ائینه انوار صفا میکردد بسکه قدم زغم عشق دو تا میکردد این زمان حلقه انگشت صبا میکردد همچو نی بر لب من آه صدا میکردد یا که پر و در رخت زلف دو تا میکردد هر خم زلف تو از ناز جدا میکردد شبنم از پر تو خورشید هوا میکردد کاغذ نامه من برک حنا میکردد حاصل ما همه در پیش صرف نوا میکردد