Page 285

٢٨٠ از طبع خود در کابل گفت ز تاب پرتو رویش دلم عیاب میگردد که در غورش بعظمی از حرارت اب میگرد کنم گر گریه میمانم تماشایش مکن عیبم که چشم از دیدن او بشه غرق اب میگردد چو با اغیار بینم آن در یکدانه تنهای ز جوشش گریه چشمم حلقه گرداب میگرا باین روی عرقناک از کلش بگذرد یارم بدست باغبان کل از خجالت ای میکرد زبس دارم هوای اتس بیتابیش روزی دلم از یک طپش سیماب چون سیماب میکرد از طبع خود در قندهار گفته دل زارم بگرد عارض دلدار میگردد چو آن بلبل که کرد دامن کلزار میکرد زبس جردی عبث دیدن کلش چو خار آمد بکل کردن کویای که پرخار میگرد اگر گویم دمی با ماشین آتشوخ بی پروا بر غم من هماندم یار با اغیار میگرد فلک از بسکه دارد بستکی در کار و بارم نهم هر در اگر رو پیش من دیوار میگرد بدو دودی که از رخسار همچون اتشس خیزد ند انست آنکه بر اطراف ان رخسار میکر مگر از شیوه جان ملعند آن مس بوشین را که در وقت تکلم از سخن افکار میگرده تماشش غمزه را کر عام سازد از بها افتد شود بیقدر هر مالی که او بسیار میگرد چسازم با دل امیدوار خود که می بینم زمین کشت من جو شد که ز انحا بیگرد چسان دل را بخشم ناتوانش بیدی طرز که از بارنگه چشمش صد شوار میگردد بر طرز بیدل در کابل گفت مرا بر کرد ساز و ردمندی در د میگردد کجای رنگ بر رخساره من رو میکرد چنان لبریز باشد کاسه فقر از جوانمرد که کردن میکدازد پا در ین ده مور میکرد اگر علم بیان زانسوز دل کس بیاموزد بدیوان سخن بیت بلند فرد میگردد زنس نبض عشق چند ان فصول در سفینه جا دارد که بیدرد ار مرابید سب با درد میکردد چنان