Page 274

کسی که سجده چو پیمانه پیش مینا کرد بنور باده دل خویش را مصفا کرد دگر بروی گل و لاله چشم نکشاید کسی که روی ترا در چمن تماشا کرد شود ز کوکب شهوار دامنش لبریز بپای شور قناعت کسی چودر پا کرد نسیم مرحمش صبحدم بطرف چمن زبان غنچه کل عقده دلم وا کرد دلم ز نشئه لعل لب تو سرخوش بند نسیم بهار خطت آمد و و د بالا کرد فدای دیده تاریک بین او کردم کسی که موی میانت زلف پیدا کرد ببزم وصل تو ما را بباده حاجت نیست که دیدن تو بدل کار جام صهبا کرد زنور در هجر بلائی که پیر کنعان دید وصال یوسف ما با دل زلیخا کرد بسان غنچه زنگار از چشم بسته رود کسی که گلشن حسن ترا تما شا کرد ز قطره قطره دریا خبر بود طرزی دلی که سیر چو ماهی بقعر دریا کرد جواب صائب در قید خانه کابل کشته هر کس که لب خویش تر از آب عنب کرد چون جام بمیخانه شوق تو طرب کرد احمر در شاہ و مقصود نشیند مقصود خود از راه خدا هر که طلب کرد بی الت اسباب سبب کار تو سازد در راه سبب جو دلت ترک سبب کرد چون شیشه ز مستی بپرافتاد دل من از بسکه ببزم لب لعل تو طرب کرد مشاطه برخسار تو نازلف بیار است پیرامن خورشید من از جاد و شب کرد در بزم وصال تو جبینم نام تماشا دل آینه شد پیش تو از بسکه ادب کرد در بزم وصال تو چنان محو نگاهم کا ینه حیرانی من زهره عجب کرد چون دیده بسوز دل مستانه طرزی در بزم رخیت سی من شمع تو تب کرد جواب صائب در قندھار کشته چون شام زلف روی ترا در نقاب کرد گویا بزیر ابر پنهان آفتاب کرد