Page 273

٢٥٨ از طبع خود در سیر گلش بکابل گفته در چمن چون سرو من بهر تماشا میرود سایه را با او نمیخواهم که یک جا میرود از نگاه نرس مخمور آن پیمانه نوش جای اشک از دیده ام چون شیر صهبا میرود اشتیاق دیدن لعدار دارد بسکه دل سر مقدم تر بسوی یار از پا میرود اشک چشم از غم ما دیدنی سر کردگان آری آری آب در اغر سالا میرود دل از ان سیمین بدن آن جاده می خرام کانچه از سنگ ستم بر جان مینا میرود نسبتی دارد چو با رخسار او گلهای باغ دل بدان نسبت بسیر باغها میرود دل چه باشد تا نگردد چاک چاک از غمزه اش در دل آهینه‌ آن مژگان چو صدها میرود در تماشای گلستان آنهی خرکوشین از غرور حسن آن غورش بید جا میرود ما نمیخواسیم دیدن بمرخ او خویش را دلبرا گرچه در گلزار بیما میرود بهر صید مرغ دل حاجت ندارد دام زلف دل ببدن او دست طرزی پیش او تنها میرود در قندهار در برغم حضور یار دلنواز گفته آن ماه با رقیب چو همراه‌ میرود آهم زجان سوخته تا ماه میرود در روز بیکسی غم عشق او بگو ما را بغیر سایه که همراه میرود دل را بهوای زنگدان اوفتاد دیوانه بین که دیده‌ بسوی چاه میرود سرو سهی بصحن چمن ایستد بپا چون یار سر قامت من راه میرود از بسکه نقش زلف تو در دیده ثبت شد از جای حرف بردهنم آه میرود دلهای عاشقان همه جا در پس روان چون لشکری که در عقب شاه میرود اشکم زفرقت تو بجایی رسیده است اهم ز دست هجر تو نا ماه میرود طرزی رخ چو اینه یار تیره شد از بسکه هر زمان بیبت آه میرود جواب صائب در کابل گفته لی ما