Page 249

۲۳۴ هیچکس یارب مبادا در بیابه آشنا همت دون همتانم زنده در گور آورد گفت صائب از می کر داغ دلت سوزد سوختگان صد شعله را از آتش طور آورد من طبعه دیده ام گر یاد آن لبهای نمکین آورد هر مزه مانند سیب از اشک خونین آورد هر کجا تاب شکن آن زلف پر چین آورد خم بخم زار او صد چین آچین آورد سوی قصر میتون باغ فرا د صبا در چمن با جامههای شوخ رنگین آورد در مذاق عاشقان چون نوش دار و میشود زهر دشنامی که آن لبهای شیرین آورد غنچه گل پیش بنم آب کرد و از حیا چون بگلشن حسن شوخش ناز تمکین آورد مرغ دل را چنگ باز ناز مژگانش برد چون تذر وی را که چنگال شاهین آورد طرزی یاد نافه پیش کاکلش کفر خطاس زلف او از هر طرف صد چین ما چین آورد من طبعه گرشبی گلشن بیاد آن دمی گلگون آورد شاخ جای غنچه بیرون قطره خون آورد میشود شیرین چوخسرو در دل شکرلبان هر که در راه غم او اشک گلگون آورد بشکند سرگشتگانت خاک در وادی هر خبار این بیابان صد چو مجنون آورد طبع دون از گفتگو ی قد خوبان فارغ است مصرع برجسته گفتن طبع موزون آورد زنده رود دیده ام بر روم در شام غمش دجله در آمو براند نیل و جیحون آورد چون هوا افسرده شد از باد تسخیر و نفس آه سرد از لب برون دلهای مخزون آورد تا دو بالا نشه عشق حریفانرا کند در شراب حسن لب خال افسون آورد خط موج سرخ خیزد از شراب سرخ رنگ سبزه خط را لب لعل تو میگون آورد طرزی از لعل شکر شکن دون بند سخن چون لبانش خنده را خاموش بیرون آورد جواب صائب لا