Page 238

۲۳۳ صفحه نامه اعمال بشویت در آب هر که در دیده نم اشک ندامت دارد کیست تا منکر اعجاز دهانت باشد لبتر از خال کفت مهر نبوت دارد بیمن روی بدامان سمن میچشد غنچه در پیش رخت سکه خجالت دارد خندۂ لعل تو بر شور نمکدان پاشد بسکه لعل نمکین تو ملاحت دارد دل نه جرات بدم خنجر مژگان تو زد بر دم تیغ رود هر که شجاعت دارد شادی هردو جهان در کف کف یار منست و اسردست گرفت هر که سعادت دارد ای شه مکه وبطحی نگهدار روز جزا طرزی از لطف توامید شفاعت دارد از طبع خود در بندی خانه بکابل گفته بدرد و محنت بسکه دل مر دو دارد برخسار من اشک من گرد دارد زگل سرخ تر بود دل پیش ازینم زخم را غم او چنین زرد دارد بمردانگی از زمین شد بگردون فلک چون بوکی در جهان کرد دارد شعل از لبم سرمه آلود خیزد دل از درد و شقت پس درد دارد یکی بردجان و یکی باخت سر را که نزد غمت شش و آورد دارد مرا از غم و درد خود باک نبود زغم رحم دیگران زرد دارد از ان شبنم اشک ریزم بچشمم که گلزار او تخم کل در د دارد ببزم تو طرزی زتاب جمالت دلی کرم روبا دم سرد دارد جواب صائب در قید خانه گفته کسی کو چشم بست سرمه رنگش در نظر دارد نگاه سرمه الودش ز مژگان بال و پر دارد دهانش گرچه از تنگی بچشم مور میخندد دلی موئی میانش مودر کمر دارد براه خاکسار یها چنان از خود نزدیکم که کس چون نقش پا مشکل مرا از خاک بردارد بگلشن گرچه میداند خرامش سفنه بلبل دهان غنچه را هم از دل پرخون خبردارد