Page 237

سپهر کینه جو از بس کمان کین کشد بر من نه میمرد وی جمعیت گل سینه چاکانست اگر ظالم بزور و زر کشد بر عاجزان گردن ز درد و غصّہ حسن دل چه دار شکوه بیجا گواهی دل که در مدبر خود کردی خطا طرزی دلم را چاک چاک از تیر بیداد جفا دارد مرا هر کس بعهد از پیش ناید اشنا دارد بحمد الله که مظلومان برخ دل ناصدا دارد در ی صر دعکن بن که هر دردی دوا دار خطا کرد انکه تقصیر ایران کم مذعا جواب صائب در بند گیخانه گفته از بسکه چشم مستش ما را خراب دارد هنگام باده خوردن پیش رقیب بدگو ان غنچه شگفته در باغ اگر خرامد از نام بوسه لعلش شد آب در دهانم سیلاب آب تیغش سرگذشت مهن با کی مرغ دل ز زلفش سید دُرّخ محلات خواهی بسر بنای آراستہ تر قدم یک آسمان تفاوت از دست تا بخورشید تا چشم میکشائی جز خاک در نظر نین طرزی به پیش ساقی دارد چو جام عشرت دود دل کبابم بوی شراب دارد هر کرعه خونی در دل کباب ا چون رنگ بوی گلها با در رکاب دارد لبهای آتشینش از بسکه آب دارد شمشیر خونفشانش از بسکه آب دارد ر تار چین زلفش صدگونه باب دارد چابک قدم درین بام هرگز شتاب دارد ماه رخ نسبت با آفتاب دارد نابود بود هستی موج سراب دارد پرسن بزم رندان خود را حساب دار جواب صائب در قید خانه گفته هر کس ز پردم تیغ محبت دارد باک بدنامی رسوائی و سلامی نیست گِز آن شاخ گلم سوی چمن می آید حاصل عمر ملاقات عزیزان باشد گر شود کشته کجان حکم شهادت دار خانه رندان تو در کوی ملامت دارد عندلیبان فغان شور قیامت دار خضر تنها ز دم از عمر چه لذت دارد صفحه