Page 228

۲۱۳ کسی گرچون که با چشم ترش مسناکرد رحم هم سعی خود چون ذره یک قدم حاکر کرد اگر دیوانه‌ات هوی زند در دامن صحرا دل کوه از گرانبها سبک همچون صداکرد بطوف کعبه دلدار سپند من مکارش بسعی نارسامرغی اگر حال صفا گرد باین روی عرق ریزار بگلشن بگذرد یارم زخجلت قطره شبنم بروی کل هوا کرد زبس کرد کدورت از سرم نام بدان رویم کرد رنگ از جا گران بامی ساگرد برآید سروچون قدانگه از دیده ترمی بعزم جلوه در گلشن جو آن بالا بلاکرد به ترک صید مطلب از سر کوشه اندازد گر از بهر ریاضت چون کمان قد دوتا کرد رئیس شعر تو تقطیع عبارت میکند طرزی چو حرف متفصل از لفظ او معنی جدا گرد من اشعاره ز حرف لاف بیجا کاهلان خاموش میکردد درون خم شراب پختگی پرجوش میکردد بهان کف زیمغزی سبکردی هنگام سری هرکس که خالی از شراب هوش میکردد بهان غنچه از صد جا گریبان چاک میسازد زبس دلتنک پیش آن خاموش میکردد بهنگام سخن از لب شهوار میریزد بمانند صدف هرکس سرا پا کوش میکردد کجوچون دارحلقه سینه تکم نهان سازد حبابی کنفس کی بحر را سرپوش میگردد زتاب آتش حسرت اگر در آب بنشانی چراغ تک یاقوت از کجا خاموش میکردد خط ساغرچوتار چنک درفریاد می آید دران محفل که ساقی آن لب نیوش میکردد ز بس بدستم از جام نگاه سر پوش سا بمحفل هوش سرجای کو دوش میکردد چو موج از سرخوشی آغوش در پامیزنم بیرون بخاطر چونکه طرزی یاد آن آغوش میکردد من مطا یباته با رویت آفتاب برابر نمیشود آیینه مثل عارض دلبر نمیشود نقص صفای دل نشود اختلاط غیر از عکس کافر آینه کافر نمیشود