Page 229

۲۱۴ عطیه ناقصان بحقیقت نمیرسد از پیچ و تاب موی چو جوشها نمیشود از روی جاه سفله نیابد علو ذات پا هر قدر بزرگ شود سر نمیشود هر چند ژاله هم بود از آب آسمان در آبرو چو قطره گوهر نمیشود هر کس که ندو د لاغر و خشکی دماغ نیست هرگز ببیان عامه سخور نمیشود در تیغ آب جوهر ذاتی برشر بود زان رنگ بید تیر چو خنجر نمیشود مانند کیسه هر که شبش مهر مفلسی ست هرگز زر بخیل توانگر نمیشود حسنت حبیان بدیده توان دید بیحجاب نقشیست که در خیال مصور نمیشود طرزی ز زاهدان مطلب کار عارفان هر چشم چشمه چشمه کوثر نمیشود من اشعاره از بس خرام قامتش آزاد میرسد نازش بسر و جنته شمشاد میرسد برق تبسم لب شیرین شکر لبیست از جوی شیر نالب فرهاد میرسد از نقش خط بهشت جهان پیپ مشکینی کاین طعنه تا بخازن بصاد میرسد پرواز جفش مژه سرمه رنگ او تا گوشهای چشم پریزاد میرسد از بس دلم ز درد تو در سینه نالدا هم زلب بحبقه فریاد میرسد از نقشبندی خم زلفش نامپرسی این سلسه بشانه شمشاد میرسد چشم مست ابروی او دل جو د بد است این فرو انتخاب بآن صاد میرسد اورده مژده خبر وصل را مگر قاصد که این چنین بد دل شاد میرسد از آه و ناله ام سنم او ز یاد شد دادم ز داد و او بدب او میرسد آسوده همچو غنچه شگفته باسم از ان تیری چو بر دل من ناشاد میرسد طرزی بکنج صوفه در ز ان تبسم دستم بمفصل کج خداداد میرسد من طبعه بطور