Page 226

چله پر زور بازوی کمان من را پسته از شرم سخنهای شیرین بست گوشهای ابروی ماز نوما گوش آورد خنده را آهسته بر لبهای خاموش آورد چاره اش جر شربت عناب لعل یارنیست گوهر از گرد یتیمی شسته رو آید برون خون مارا جوشش شوقت و در جوش آورد گر صدف در دل نهال آن در گوش آورد نا نا ین لب رنگ قبول تا نشاید آفتاب هر شام در اثبات طرزیست که چشم طفل اشک را چون غنچه گل پوش آورد ماه نو را در حصورت حلقه در گوش آورد هرکه بر دو کش محبهای شراب از خود گذار تا کند غفلت شکارم نفس در ما با ز من بحر را چون موج عیشا بد در آغوش آورد پیش چشم آهوی من خواب خرگوش آورد گفت صائب طرزی را ان د آن موج از خود میکند میدان که در بارا در آغوش آورد من طبعه دلم از صحت روی تو د عا میخواند دلم از نرگس بیمار تو مرب است که بر سوره اخلاص و شفا میخواند حکمت العین اشارات شفا میخواند خون نعمین مرا هیچ زریزی با غیر را هیچ گمان نیکند از ما زندان کف کلگون تو کی قدر حنا میداند بی تیم تیر جفا بر دل ما میشاند ابرو و چشم سیاه و لب لعلش بکجاست ترک ترکان سبه مست تم از شوخی ها خود بگو گل بچه رو بات با میماند بر سر ما ستم تیغ جفا می راند غم از اسیر راه فنا خواند منور طرزی مقبول شود در نظر اهل نظر نقد هستی به تو میجای بکجا میماند هر که رمز سخن آن مر با میداند من اشعاره گر چنین دل بتو هر لحظه مصرف خواهد شد گر از حلقه خط مهر رحمت بنماید بکمان پیش خدنگ ته هدف خواهد شد ما که بر گرد رخ ماه کلف خواهد شد