Page 225

صحبت بد گوهران کامست کنه ناکام تلخ لذت از شکر برد چون میشود بادام تلخ میکند تسلی گوارا در مذاق میکشان باده پر زور باشد هرقدر در کام تلخ بر امید مطلب انسین بیقرار افتاده ام خواب راحت میشود در دیده ایام تلخ ذوق یاد بوسه لبهای شیرین کام را شهد را چون زهر میسازد بکام جام تلخ استراحت را خیال رنج زحمت میکند شد ز با دمرک بر دل عشرت ایام تلخ جامی ذوق جوانی عیش پیری کام زندگی یعنی بود ز اغاز تا انجام تلخ زهر از دست محب لوزینه شکر بود کام عاشق کی شود از تندی دشنام تلخ خواب راحت شود شور غوغایی کس شهد را بر طبع چون حنظل کند ابرام تلخ گفت بیدل طرزی این تلخی ز خامی میکشد در دمی آید برون از چوبهای خام تلخ ردیف الدال جمله دیوان طرزی صاحب بردرت هر کو رخ از صدق و صفا میارد بر سرش نور تجلی خدا میبارد نیست این اشک گلگون که فشاند چشمم در ره دلبروان نوحا میکارد ناله کش نغمه قانون محبت کرد د هر که در پرده دردت بنوا میزارد هر قدر رفته ام از خویش رفتم از هوش پای خوابیده ما دست عصبی دارد کم نگاهی و تغافل بتو میزیبد و بس گریه وزاری و فریاد زما میبارد ایشر از گریه من دانه مهر تو دمید اشک در دیده ما تخم وفا میکارد غنچه هر مژوه چون غنچه بگلن رنگین است بسکه خون جگر از دیده ما میبارد هیچ زاری من زار بکو شت رسید طرزی هر چند به غیبت بنوا میزارد جواب صاحب در دمشق شام کفه خم چو در دل باد آن لبهای میگوش آورد خون می را در دماغ شیشه در جوش آورد بسکه در میخانه حسن تو می بسیار خورد چشم مست را نمره اثر بر دوش آورد