Page 213

تا عمودی قد و بالا بچمن سرو استاده بپا از دوستی سیلاب دستی بالای بلاست بسکه در خاک بلا از دست میزنی بسکه بدلها ناخن دستها سوی خدا از دست کمر کافر و ابرو مومن همچو محراب دو تا از دست دل خونین من از جا شد شک از غره ریخت بها از دست دست حکم تو بهر جای رسد کوره و طرزی کجا از دست جواب مولوی احمد جان تاصر تخلص در کراچی کشته شد زهی پر زهر حسرت کام شہد از لعل شیرینت برنگ غنچه گل در خون طپد اندوی گلشنت ز بوی گل نباشد کرد داغ مشک سودائی نه ندیدم چرا لاف خطا با زلف پر خمنت چگویم از لطافتهای موج حسن گلزارت که چون شبنم چکید رنگ بهار از روی نگینت دو در رنگ کل از جای که از چشم جو شش بند بر چشم بلبل کز خیال پای برگینت کجا بردی عاشق از تغافل چشم کشاید که مژگان مینمک نمکست از لعل شکرینت مدار سر به مژگانت گرانتر گشت ربعشق غبار سرمه شد کوه گران بر خواب تسکینت پهلوی ت حمله چون خار از جوشش نزاکتہا بود گر جامه خارا ز روی بار با سینت به سینا سر از چاک گریبان بر نمی آرد اگر از آستین بیرون کنی دست نگارینت اگر تا جرتہی دست امد از هند سر زلفت دو صد چین یافت طرزی از شکنجه زلفه متینت جواب یحیی کشمیری در کراچی گفته چسان بیرون برایم چون صدا از بند کردن که محوم چون شکن در حلقه زلف کر گیرت ز بس خون شهیدان ریختی بر خاک پیونسته چو تیغ کوه سنگی گشت آخر پشت شمشیرت به شش اساد می زان از دم تیغت نکردم که چون جوهر بهم صد جا گره خوردم بشنجیرت چنان ذوق خدنگت خاطر شیرین تاب بیدارد که خون صید یک دشت کمان پنهان شده از تیرت نمی