Page 209

۱۹۴ برشکست رنگ کل چون دید در گلشن چنار دست حسرت از ندامت ما بهم سایدر سوخت پر پرواز رنگ شمع از ین محفل مباز تا کف دست ندامت از ثمره خائیگر سوخت شعلہ خوجای حسن کرم او چون اشتم در شرار کارند مک حبا پیچید سوخت تا نور د خاطرت از شعله خوبان دور باد شمع بهر زیب بزمش آستین مالید سوخت بسیه کرمیهای شوقش اختیارم پاک سوخت شعله را طرزی برنگ روی کل فهمید سوخت بر روش بیدل در کراچی کفته آتش عشقش چنان در دل خیال خام سوخت کر یتین آن سو کداشته خانه او رام سوخت از فساد انفس شومی شهر تها مپرس در دل سنک نگین همچو شهر انجام سوخت کفتگوی شعله خوبان دغا پر تش است همچو شمع بر محمر از کر می زبان در کام سوخت عاجزانرا نارسائی سد راه حست است صیدم از پرواز نومیدی برو د ام سوخت تندی نازک مزاجی تیغ قطع الفت است شعله خونبها چو بر تم صورت ارام سوخت بسکه رنگ باده ہستی ندارد اعتبار تاحباب می نفس دو با ده در جام سوخت تمام سوز بی نصیبی کس در ین محفل مباد چرخ مار اسوخت همول تن نام سوخت در دماغ عشق ز و مغز سرسودا گذشت اسمان زیت ملم ان سوی پشت بام سوخت بیکه معدومی شه روز دور بهای زمین مغز توام با نگه در دیده با دام سوخت قاصد پیغامت تاب جواب او نداشت همچو بوی کل نفس از شومی پیغام سوخت بسکه در راه فنارم کرم از خود ر فتم چون شهر از تندی رفتارم اخر کام سوخت آتش درد نفس طرزی چه افت شد خودش آنچه با خود داشتم ز آغاز تا انجام سوخت جواب صائب قندهار شب بیما و جلوه اش بس دل دیوانه سوخت تا زدم یک م هم برهم چو شهر خانه سوخت بر سرم سودای الفت کیت مسیر م کلردان در کف مشاطه از کر می آه شانه سوخت محرر