Page 183

بعیب زشتی خود آه کریم ازان شــــم که در مقابل ائینه ذول افاد است ازان چوحاک بسر باد میکنم آتش کز آب خشک بحکم بهاصل افتاد است بجان دوست که با و تو جان هم بودیم میان ما و تو این جسم حائل افتادست ز بار و برگ تمنای ما چه میپرسی درخت خشک امیدم زحاصل افتاده کمال اہل جہانت کسب زر طرزی سخن بنفس کو خلق جاہل افتادن در کلکشت کو دامان کامل کفتـــه دامن کهسار کامل را تماشا کردنی ست لاله زار و کوهسار و آبشارش دیداست در چنین گلشن که شمشادش تفرعی مایل رخت زیر سایه سرو بلندش بردنی است چشمه آب روان از زیر هر سنگش دوید تایکی افسرده این آب جاری خوردنی است ای رفیق مست عهد از خانه بیرون نهم قام غنچه از شاخ کل زمین باغ عشرت چیدنیات هر که از سیر چنین گلشن نباشد کوشه کیر از مکان شاخ کل پیکان حسرت خوردنی آی بهر عذار نو عروان چمن نسخه زنگین سواد از روی بانش در نیام هر که شد مردود طبع باغبان این چمن میکان از ما مراد بهای حسرت مردنیات خامشی لطفی ندارد عندلیب جان چمن همچو طرزی صد فغان در پای هر کل کرونام جواب ما صر علی در قنده رکفته ای دوست در غم تو دل از جان برید وز کائنات قطع تعلی نمو دلی است ای سروناز بی کل روی تو در چمن مانند غنچه پیراهن جان در دلیات کر بگذری باین قد موزون بوستان شمشاد پیش قامت سروت خمیلی در فرقت تو خون دل از رهگذر چشم ماند طفل اشک بدامن جکی دلی گر غنچه با لب تو زند لاف همسری با ناخن نسیم دهانش درید نی در شمع باریع تو کند دعوی فروغ اندر حضور مجمع زیباش برید نی است بیاین