Page 184

با این جمال و خوبی اگر بگذری بباغ رنگ گل از خجالت رویت پرید نی است پیر محل دو سه که هست گنجینه دلم پیر شب از جیل خیالت فشاندنی است بوسی ازان ذو لعل روان بخش طرزیا با نقد جان اگر بفروشند خریدنی است از طبع خود در کابل گفته یارب زچه با ماه رخان مهر و وفا نیست هر شیوه بظلم و ستم و جور خانیست از ضعف چو قش قلم از جا نتوان کرد تا در کفم از باد قد دوست عصا نیست چون در پدر و هرزه دو و کوچه نورد است زان محرم راز دل ما با د صبا نیست بر دست تو ای دشنی مردم چشمم خون دل عشاق بود رنگ حنا نیست بر عارض آن ماه خم زلف به بینید گین سایه برخود شید سر موی جدا نیست پرسم زصبا حال دل بسته زلفت هر چند که انجا گذر باد صبا نیست وی شانه چمیگوئت که از کثرت دلها جا یک سر مو بر سر آن زلف دوتا نیست چشم تو چنانم بکلو سه مر فشا نده تا حشر کر ناله کنم رنگ صدا نیست بد بد نتوانی که برے نانطرا کین منزل عشق ست گه شهر سبا نیست ای بادخبار می ز دو چشمم که مارا در دیده بجز خاک در دوست توتیا نیست رفتیم چنان از وطن از رده که مه سال کر عمر بغربت گذرد میل فنا نیست هر کس که بدیدم گره افتاده بکارم در دهر خدا حکم بعقد کشا نیست از بسکه مر أسیر دعا بی اثر افتاد من بعد مرا هیچ سر و برگ دعا نیست طرزی بره عشق دل بدیده بلا شد نی نی که دلم کشته بلا دیده بلا نیست بر در شش بیدل در کابل گفته بجاست دیده حیران ما را خواب نیست در خیال آب لعلت در دل ما ناب نیست همچو خورشید از لباس عاریت مستغنم کسوت عریانیم از مخمل و سنجاب نیست