Page 182

آشفته حالی من خسته را به مجمع کامل عیان ز غیر مکوش تو گفته است از بیم تند خویی عبث که دم نزند در عهد زخم تیغ که چون طفل خفته است وصف رخش بغیر خموشی نشد تمام هر حرف کان نگفته شماریم گفته است طرزی بوصف گوهر دندان لعل یار با سفتب خیال چه در ها که سفته است برطرز بیدل در کابل گفته هر که در راه غم عشقش ز پا افتاده است بر سر سر منزل مقصود بسان جاده است از بر و بار تعلق تا نگردد گل رشت باغبان خوشدل که سر باغ ما آزاده است در تماشا گاه حسن از شوق بیدار باش یک قدم دور از سر مژگان نگاه افتاد است این زمان بیقدر ی دل پیش ما معلوم نیست عمره شد دل چو اشک از چشم ما افتاد است نقش ما در انجمن میخواندم و در هم زانست ورنه از تمثال خوب ما جدولها ساده است محتسب از پاکی دامان بقاضی گفته ام زاده انگور را دانم حرامی زاده است میکند از بسکه جذب می بچشمش دیده ام جام هرا شکی بمژگان شیشه پر باده است ما ز کان از حال مسکینان کجا دارد خبر درد ماند کسی که خود دل از کف دا ده است با خدا نم کنته طرزی های بنگینش کجاست هر که چون بلبل پیش امواج بلا استاده است بر روش بیدل در کابل گفته از بسکه بار غم عشق بر دل افتاد است ز آب ویده خود پای در گل افتاد است چو شمع روشنی بزم اگر شوم چه عجب که دل شعله داغت مقابل افتاد است زیک نگاه چو آئینه محو حیرانم خیال عالم دیدار مشکل افتاد است منم شهید تمنای بسملے که زشوق چو خون زهم بدامان قاتل افتاد است خدنگ غمزه رها کن که دل براه امید زخنجر کهت نیم بسمل افتاد است زعارض تو بدیوان بوستان بهار کتاب لاله و گل فرد باطل افتاد است