Page 151

شکنج سنبل زلفت بپا فتاد از شرم ز بسکہ سبزۀ خط تو خوشنما برخاست بطرف باغ خرامان چو آمدی از ناز ز شرم موی برا ندام سر و پا برخاست بطاق ابروی محرابیت نظر کردم ز شوق از دل بیمار ما دعا برخاست بباغ شور قیامت ز قامتت افتاد خبر رسید کہ این فتنہ از کجا برخاست چو نی ز نالہ ام ای همنفس چہ میپرسی ز بند بند من بینوا نو ا برخاست بیا د گلشن کوی تو هر سحر در باغ دلم چو غنچۀ گل با دم صبا برخاست گرسیر دسہا مژدۀ وصال تو داد کہ ز انتظار قدت هر نفس دعا برخاست ز بسکہ آینہ روی دوست داشت صفا صفا ر چهرۀ آئینہ از حیا برخاست چو شمع سوختم از آه آتشین طرازی نشان دهید کہ این آتش از کجا برخاست جواب کلیم در قمار خانہ از بسکہ دلم را ہوس جام شرابست بد مست شوم گر کلمم آبست هر چند کہ امواج سرشکم بفلک شد از خشکی تخمم بنظر خشک سرابست تا پردۀ فکندی ز رخ ماہ بگلزار گل از عرق خجلت خود غرقہ در آبست زان ہستی ما رنگ فنا داشت کہ شنگان در ساغر ما بادہ ز مینای شتابست از سوز دل زار من خستہ چہ پرسی کز آتش ہجرت دل صد پارہ کبابست ساقی چہ دہی ساغر سرشار کہ ما را دل موج زن ہستی یک قطره شرابست طرازی مژه بگشای کہ آن چشم فسونسا ز چون بخت من زار شب و روز بخوابست جواب صائب در کابل کشتہ بیا د لعل تو اندیشه شیشه شیشه شرابست ز خندۀ تو درین شیشه شیشه شیشه شرابست ز گاو دوش مژہ ات لخت دل بخون جگر در آب گو هر این شیشه شیشه شیشه نابست نهال طبع مرا نوبهار بد مستی ست مرا چو تاک بصحرا همیشه شیشه شیشه نابست